Górskie szczyty

Tybet jest wartym odwiedzenia krajem. Umiejscowiony jest on na płaskowyżu, który uważa się za bezludny. Rygorystyczny klimat kontynentalno-wysokogórski Tybetu zezwala na zaliczenie tego kraju do zdecydowanie najsłoneczniejszych. Niespotykania suchość oraz przejrzystość powietrza połączona z dużą wysokością nad poziomem morza, powoduje potężne wahania temperatur pomiędzy dniem i nocą, także między cieniem, a okolicami oświetlonymi pełnym słońcem. Prawie równocześnie można nabawić się odmrożeń oraz poparzenia słonecznego. Góry stanowią nieodłączną część panoramy. Lodowe szczyty widoczne są niemal wszędzie: blisko lub w oddali na horyzoncie. Trasy karawanowe, a także obecne drogi, niejednokrotnie prowadzą przez przełęcze o wysokości przekraczającej pięć tysięcy metrów, a następnie rozciągają się u podnóży siedmiotysięcznych szczytów. Jednakże Tybetańczycy nie pałali dużą chęcią do zdobywania szczytów górskich. Dopiero w ostatnich dziesiątkach lat zaczęli zjeżdżać się do Tybetu alpiniści, którzy widzą zwłaszcza cele wspinaczkowe w tej okolicy. Tu bowiem znajduje się wiele niezdobytych jeszcze wysokich gór. Plemiona tybetańskie zalicza się do grupy narodów birmo-tybetańskich Na Dachu Świata znalazło dom sporo plemion, m.in.: Khampów, Golok, Mönpa, Loba, Szerpa i Tamang. Deszcz pada przeważnie w porze letniej, a wtedy hale górskie topią się pod dywanem intensywnie kolorowych kwiatów. Magiczny klimat, mentalność plemion, przepiękne krajobrazy oraz osobliwy rytm życia powoduje, iż Tybet znalazł wielu swoich zwolenników.